A tutaj wpisuję notatkę,  ale nie mam pojęcia czy jest mojego autorstwa czy też przepisałam od kogoś. Jeżeli to ta druga opcja, a myślę, że tak, to proszę jej autorkę/autora o wybaczenie, iż nie podaję imienia i nazwiska:

„Ubranie ma być proste!
Krój, wycięcia dostosowane do budowy i ukrywające to, czego nie lubimy u siebie.
Kolor stosowny do sezonu naszej urody.
>>Mała czarna<< – owszem, ale w czerni przy twarzy dobrze jest tylko Zimie.
Pozostałe ‘sezony’ muszą rozwiązać kolorystycznie okolice szyi i twarzy.”

I kiedy czytałam to, co znalazło się na tym karteluszku, zobaczyłam oczami pamięci moją koleżankę, która kilka dni temu pojawiła się na Inauguracji Sezonu naszego Klubu i UDW  i… zachwyciła mnie. Wyglądała przepięknie. Ubrana właśnie tak jak wyżej napisałam. Do „małej czarnej” założyła czerwony żakiet. Jest Zimą, więc przy twarzy czerń była odpowiednia. Prostota kroju obu – jakże kontrastowych  kolorystycznie – części stroju pozwalała dostrzec tylko jej twarz w promiennym uśmiechu.  Oczywiście natychmiast jej to powiedziałam. Jeżeli się kimś lub czymś zachwycamy, zachwycajmy się głośno. Wtedy i my wyglądamy promienniej, bo uśmiech przy zachwycie pojawia się samoistnie.

” Materiał na suknię dla mnie ofiarowała mi w prezencie Stasia (bratowa z Wrocławia d.m.): niespotykanej u nas w Poznaniu piękności francuski velour chiffon bordowowiśniowego koloru, bardzo twarzowo prezentujący się przy moich ciemnych włosach. Stasia twierdzi, że matka panny młodej musi być na ślubie córki szczególnie starannie ubrana, zwłaszcza jeżeli ma jeszcze młodsze córki w domu (ma ich jeszcze 5 d.m.), gdyż stary i zaniedbany wygląd matki odstrasza ewentualnych konkurentów, słusznie obawiających się, że ich żony w przyszłości będą wyglądać tak jak brzydka i zaniedbana matka. Będę więc miała na ślubie Różyczki istotnie wspaniałą toaletę.”
(…)
„Na wyjazd do kościoła stosowny do sukni kapelusz, denko z róż pąsowych, brzeg udrapowany w srebrne muszki. Kapelusz jest wprost piękny, no ale i kosztował majątek! Ani Michał (mąż d.m.), ani Busia (mama Marianny d.m.) nie mogą się dowiedzieć ile za niego zapłaciłam, nawet mojemu pamiętniczkowi tej sumy nie mam odwagi powierzyć. Ale w końcu materia na suknię mnie nie kosztowała, tylko szycie (u Remblowej, najdroższej i najmodniejszej krawcowej Poznania owego czasu d.m.), więc na kapeluszu nie musiałam oszczędzać. Pocieszam się, że zgodnie z mądrą radą mojej bratowej wydatki dla mego korzystnego wyglądu robię również dla dobrej przyszłości córek, bo ładny wygląd matki rokuje urodę córek w starszym wieku, co dla konkurentów ma przecież znaczenia.”

Trzeba zaznaczyć, że wydanie za mąż  sześciu córek było naczelnym zadaniem Marianny J., Matki Wielkopolanki. Myślę, że dla Ciebie, ani dla wielu kobiet w Polsce, nie jest to już najważniejszym celem. Chociaż kilka by się znalazło z takim zadaniem życiowym. Warto jednak pamiętać o tym, że jak mówi polskie przysłowie: „jak cię widzą, tak cię piszą”.

Kapelusze zastępcze

Przyznam, że kapelusz mnie zachwycił. Śmieję się ilekroć przypomnę sobie to emocjonalne zdanie Marianny J.:  „Kapelusz jest wprost piękny, no ale i kosztował majątek!” Zatem kup sobie coś równie pięknego i kosztownego! Pamiętaj tylko o odpowiednim „pocieszeniu”.

Wracając do różu, fragment „Marianny i róże” Janiny Fedorowicz i Joanny Konopińskiej, książki, o której pisałam w poprzednim wpisie:

„Spojrzałam na męża i chciałam jeszcze mu coś przygadać, ale zauważyłam, że wcale nie słucha tego, co do niego mówię, natomiast z uwagą przygląda się parze młodych ludzi, siedzących przy sąsiednim stoliku pod filarem.
- Znasz tych państwa? – zapytałam szeptem.
- Nie, ale…piękna kobieta!  – głos Michała był pełen zachwytu.
Rzuciłam okiem raz jeszcze w tamtą stronę. Muszę przyznać, że tak wytworną panią rzadko można spotkać. Była ubrana bardzo bogato, ale czy miała na palcu obrączkę? Nie jestem tego pewna. Zachowywała się tak, jakby chciała zwrócić na siebie ogólną uwagę. Może to jakaś artystka? Może – kurtyzana? A odkrycie, że Michał się jej przygląda, mocno mnie zdenerwowało.
- Nie jestem jeszcze głodna, na obiad za wcześnie – oświadczyłam stanowczo. – Czas ucieka, a ty, zamiast myśleć o interesach, przypatrujesz się obcym kobietom! (…)
Michał nie protestował, pozbierał wszystkie paczki i bez słowa poszedł za mną. Tak, tak! Słusznie mawia mama, że nic tak nie psuje człowieka (a szczególnie mężczyzny) jak duże miasto.”

Po czym Marianna J. udała się do „renomowanej drogerii Zacheusza Rittera przy Świętym Marcinie” i tam m.in. kupiła dla siebie francuskie perfumy, do których nie przyznała się nikomu, i o mały figiel kupiłaby ów róż do twarzy, który „tak upiększa, gdy ma się bladą twarz.” Mężowi zaś, w sąsiednim „składzie”, kilka koszul, w tym „dwie białe najmodniejsze koszule z mocno krochmalonymi przodkami i wysoko stojącymi kołnierzykami”, które Michał zakładał niechętnie i to od wielkiego dzwonu, bo chociaż zwracał uwagę na piękne kobiety w „dużym mieście”, w swoim majątku, którym zarządzał od świtu do nocy, nadzwyczaj sprawnie i nowocześnie, najlepiej czuł się w „stroju niezobowiązującym”. Ale Marianna J. pamiętała przestrogę swojej mamy i nie dawała się zwieść, bo wiedziała, że „duże miasto” jest tuż, tuż.
Myślę, że Marianna J. była Kobietą Nieprzezroczystą. Jeżeli klikniesz w ten link znajdziesz mój wpis sprzed 5 lat. Nic bym w nim nie zmieniła.

Zaskoczyło mnie współczesne brzmienie tego aforyzmu. Ale też coś innego: wiadomo, że Oscar Wilde był gejem, nie jest to jednak jednoznaczne z mizoginizmem, przynajmniej dla mnie. Czy był mizoginistą? Jego działania w latach 80-tych XIX w., jako wydawcy „Lady’s World”, jednego z popularnych angielskich magazynów dla kobiet, chyba temu zaprzeczają. Ale o tych moich wątpliwościach w następnym wpisie, w tej temperaturze nie da się pisać.

Nie będę siebie opisywać. Powiem tylko, że byłam (i jestem ciągle) Zimą. A mówiąc krótko: ona była chłodna, a ja sexy, cokolwiek by to znaczyło.  Pomijam fakt, że ona miała lat czterdzieści, a ja dwadzieścia pięć. Musiałam sama dochodzić do swojego stylu i swojej elegancji, jeżeli w ogóle udało mi się je osiągnąć. Nigdy jednak nie byłam do niej w jakikolwiek sposób podobna. Nauczyłam się od niej, tylko i aż, tego, co nazywam powściągliwością w ubiorze. A to bardzo dużo.

Piszę o tym dlatego, że ostatnio na mój blog trafia więcej kobiet zainteresowanych modą dla kobiet dojrzałych niż kosmetykami. Nie wiem jak Ty, ale ja mam smutne doświadczenia z poszukiwań garderoby dla siebie. Stąd rozumiem to pytanie o modę dla kobiet dojrzałych. Pisałam już o tym i nadal podtrzymuję tezę, że nie ma mody dla kobiet dojrzałych. Trzeba szukać, przymierzać, dopasowywać do siebie i zawsze pamiętać, że najmodniejsza bluzka w kolorze odpowiednim dla Jesieni, nie będzie twarzowa dla Zimy, czy innej pory roku. Jeżeli znajdziesz odpowiedni kolor, rozmiar i fason bierz ją, nawet jeżeli nie jest to ostatni krzyk mody. Na pewno będziesz w niej ładnie wyglądać.

Chanel powiedziała, że tylko kobieta z małym biustem będzie elegancka.  Mam wrażenie, że wyraziła to jeszcze bardziej dołująco. Ale mamy dzisiaj święto kobiet i oszczędzę Ci stresu, jeżeli masz biust niezgodny co do wielkości ze standardami Chanel.
Tak kategoryczne stwierdzenie Chanel można przyjąć jeżeli uznamy, że elegancką kobietą jest ta, która ubiera się w stylu Chanel. Faktycznie, tam nie ma miejsca na biust. Ale przyznasz, że także ten ubiór można zepsuć jeżeli nie zachowamy umiaru, bo nie ma się w sobie pewnej powściągliwości. Dla mnie właśnie powściągliwość w ubiorze i ozdobach jest jedną z cech człowieka eleganckiego.
Podobała mi się, i nadal się nią zachwycam, elegancja w stylu Chanel, ale – na szczęście – po drodze odkryłam różne style i ich elegancję. Z przyjemnością przyglądam się kobietom, które zaprzeczają wszelkim kryteriom Chanel, a wyglądają elegancko, albo po prostu ładnie. Zdarza się, że wyglądanie „ładnie” jest przyjemniejsze dla oka niż elegancki i mało naturalny wygląd.

Kiedy patrzę na współczesne fotosy kobiet widzę dokładnie ten sam makijaż. Czy Eleonora z Toledo stosowała barwiczkę tak jak  to pokazuje malarz, czy malarz czynił sam z siebie takie zabiegi pędzlem, aby uzyskać jak najlepszy efekt, to już inna sprawa. Efekt jest: nieskazitelna cera i piękny owal twarzy. Nihil novi sub sole.

Eleonora z Toledo na portrecie jest młoda, ma 23 lata, chociaż za sobą cztery porody, być może w czasie pozowania jest już w piątej ciąży (w ciągu 15 lat urodziła jedenaścioro dzieci, dzięki czemu ponoć uratowała panowanie rodu Medyceuszy we Florencji).

Portret Eleonory z Toledo znalazł się w artykule „o strojach we wczesnej epoce nowożytnej”, o której opowiada Sebastianowi Dudzie dr Małgorzata Grupa. O rozświetlaniu twarzy nie ma tam ani słowa. Rzecz dotyczy sukni, w której Eleonora została sportretowana.

Historia jest jednak tak interesująca, że poszłam za ciosem i napotkałam w Internecie sporo pasjonujących informacji o Eleonorze z Toledo, ale też o sukni, w której została sportretowana. Między innymi znalazłam jak gdyby duplikat tego portretu, tyle że przy innym ułożeniu rąk i dodaniu z prawego boku najmłodszego syna. Suknia ta musiała być niezwykła i chyba przez nią ulubiona, bo kiedy zmarła w wieku 40 lat utrzymywano, że została w niej pochowana. Późniejsze badania, niestety, temu zaprzeczają. Oczywiście nie była to suknia codzienna, ale zakładana na szczególne okazje.

Najciekawsze informacje są z czasów jej małżeństwa (wydano ją za mąż w wieku lat 17-tu) i pobytu we Florencji. Wszystko wskazuje na to, że była nie tylko piękną, ale  mądrą i zapewne wpływową kobietą. Jeżeli jesteśmy przy kobiecej modzie to i tutaj zostawiła swój widoczny ślad. To właśnie na wpływ jej stylu powołuje się tytuł książki o modzie we Florencji w latach 1540 – 1580: „Moda a Firenze 1540 -1580: Lo stile di Eleonora di Toledo e la sua influenza”, napisanej przez Robertę Orsi Landini.
I tak zaczęło się od rozświetlania twarzy a skończyło na modzie. Ale taka jest właśnie kobiecość.

Kiedy zestarzały się moje czerwone bluzki, które namiętnie nosiłam, poszukiwałam nowych. To wcale nie są łatwe poszukiwania. Domyślam się, że i Ty napotkasz wiele trudności zanim znajdziesz to, w czym Ci będzie najładniej. Zwłaszcza jeżeli jesteś kobietą dojrzałą bardziej niż byś chciała być, jeżeli Twoja figura w Twoim mniemaniu pozostawia to i owo do życzenia, a także jeżeli brakuje Ci pewności jaka czerwień jest odpowiednia dla Twojego typu urody. Ta ostatnia kwestia jest chyba najtrudniejsza do ustalenia, przynajmniej na początku.

Pomimo dwudziestolecia  polskiego kapitalizmu rynek jest, w moim mniemaniu, płytki. Dla kobiet dojrzałych i bez sponsorów, nawet bardzo płytki. Zuchwała pod względem fasonu a także koloru oferta sklepowa zazwyczaj kończy się na bardzo niskich numerach. Figura kobiety zmienia się z wiekiem. Nawet jeżeli jesteś szczupłą i z upodobaniem do zuchwałości kobietą dojrzałą w te oszczędne szmatki nie wejdziesz. Ktoś za Ciebie zdecydował, że masz się nosić dostojnie i bez wybuchowych kolorów. Ale odłóżmy narzekania i jednak szukaj Twojej czerwieni, bo nawet zachowawczy fason ale w czerwieni i tak będzie zabójczy. To niezwykłe zjawisko jak czerwień wpływa na nasze samopoczucie i czyni kobiety pewniejszymi siebie. A ta pewność siebie jest nam bardzo potrzebna.

Jeżeli masz wątpliwości, bo jeszcze dotąd nie ustaliłaś w jakim odcieniu czerwieni jest Ci najpiękniej, zajrzyj do moich wpisów – kliknij w tag „ubiór dojrzałej kobiety”. Tam znajdziesz wpisy traktujące o rodzajach garderoby i ich kolorach w podziale na poszczególne typy: Lato, Jesień, Zima i Wiosna.

Nie ma mody dla kobiet dojrzałych! Jest moda dla sklepów w danym sezonie. W tej modzie trzeba buszować i wybierać dla siebie to w czym jest Ci najlepiej. Wszystko zależy od Twojej figury, wzrostu, typu kolorystycznego, rodzaju pracy, a także – i to nie jest wcale najmniej ważne – od odwagi. Przyglądając się kilku tysiącom kobiet zgromadzonych na IV Kongresie Kobiet w Pałacu Kultury w Warszawie, a więc jednocześnie, w jednym miejscu, co się chyba gdzie indziej nie zdarza, wiele zrozumiałam, także w sprawach mody. I powtarzam: Nie ma mody dla kobiet dojrzałych! Ważne jest tylko to, aby sobie nie robić krzywdy. Chyba wiesz o czym myślę.