A tutaj wpisuję notatkę,  ale nie mam pojęcia czy jest mojego autorstwa czy też przepisałam od kogoś. Jeżeli to ta druga opcja, a myślę, że tak, to proszę jej autorkę/autora o wybaczenie, iż nie podaję imienia i nazwiska:

„Ubranie ma być proste!
Krój, wycięcia dostosowane do budowy i ukrywające to, czego nie lubimy u siebie.
Kolor stosowny do sezonu naszej urody.
>>Mała czarna<< – owszem, ale w czerni przy twarzy dobrze jest tylko Zimie.
Pozostałe ‘sezony’ muszą rozwiązać kolorystycznie okolice szyi i twarzy.”

I kiedy czytałam to, co znalazło się na tym karteluszku, zobaczyłam oczami pamięci moją koleżankę, która kilka dni temu pojawiła się na Inauguracji Sezonu naszego Klubu i UDW  i… zachwyciła mnie. Wyglądała przepięknie. Ubrana właśnie tak jak wyżej napisałam. Do „małej czarnej” założyła czerwony żakiet. Jest Zimą, więc przy twarzy czerń była odpowiednia. Prostota kroju obu – jakże kontrastowych  kolorystycznie – części stroju pozwalała dostrzec tylko jej twarz w promiennym uśmiechu.  Oczywiście natychmiast jej to powiedziałam. Jeżeli się kimś lub czymś zachwycamy, zachwycajmy się głośno. Wtedy i my wyglądamy promienniej, bo uśmiech przy zachwycie pojawia się samoistnie.

” Materiał na suknię dla mnie ofiarowała mi w prezencie Stasia (bratowa z Wrocławia d.m.): niespotykanej u nas w Poznaniu piękności francuski velour chiffon bordowowiśniowego koloru, bardzo twarzowo prezentujący się przy moich ciemnych włosach. Stasia twierdzi, że matka panny młodej musi być na ślubie córki szczególnie starannie ubrana, zwłaszcza jeżeli ma jeszcze młodsze córki w domu (ma ich jeszcze 5 d.m.), gdyż stary i zaniedbany wygląd matki odstrasza ewentualnych konkurentów, słusznie obawiających się, że ich żony w przyszłości będą wyglądać tak jak brzydka i zaniedbana matka. Będę więc miała na ślubie Różyczki istotnie wspaniałą toaletę.”
(…)
„Na wyjazd do kościoła stosowny do sukni kapelusz, denko z róż pąsowych, brzeg udrapowany w srebrne muszki. Kapelusz jest wprost piękny, no ale i kosztował majątek! Ani Michał (mąż d.m.), ani Busia (mama Marianny d.m.) nie mogą się dowiedzieć ile za niego zapłaciłam, nawet mojemu pamiętniczkowi tej sumy nie mam odwagi powierzyć. Ale w końcu materia na suknię mnie nie kosztowała, tylko szycie (u Remblowej, najdroższej i najmodniejszej krawcowej Poznania owego czasu d.m.), więc na kapeluszu nie musiałam oszczędzać. Pocieszam się, że zgodnie z mądrą radą mojej bratowej wydatki dla mego korzystnego wyglądu robię również dla dobrej przyszłości córek, bo ładny wygląd matki rokuje urodę córek w starszym wieku, co dla konkurentów ma przecież znaczenia.”

Trzeba zaznaczyć, że wydanie za mąż  sześciu córek było naczelnym zadaniem Marianny J., Matki Wielkopolanki. Myślę, że dla Ciebie, ani dla wielu kobiet w Polsce, nie jest to już najważniejszym celem. Chociaż kilka by się znalazło z takim zadaniem życiowym. Warto jednak pamiętać o tym, że jak mówi polskie przysłowie: „jak cię widzą, tak cię piszą”.

Kapelusze zastępcze

Przyznam, że kapelusz mnie zachwycił. Śmieję się ilekroć przypomnę sobie to emocjonalne zdanie Marianny J.:  „Kapelusz jest wprost piękny, no ale i kosztował majątek!” Zatem kup sobie coś równie pięknego i kosztownego! Pamiętaj tylko o odpowiednim „pocieszeniu”.

Wracając do różu, fragment „Marianny i róże” Janiny Fedorowicz i Joanny Konopińskiej, książki, o której pisałam w poprzednim wpisie:

„Spojrzałam na męża i chciałam jeszcze mu coś przygadać, ale zauważyłam, że wcale nie słucha tego, co do niego mówię, natomiast z uwagą przygląda się parze młodych ludzi, siedzących przy sąsiednim stoliku pod filarem.
- Znasz tych państwa? – zapytałam szeptem.
- Nie, ale…piękna kobieta!  – głos Michała był pełen zachwytu.
Rzuciłam okiem raz jeszcze w tamtą stronę. Muszę przyznać, że tak wytworną panią rzadko można spotkać. Była ubrana bardzo bogato, ale czy miała na palcu obrączkę? Nie jestem tego pewna. Zachowywała się tak, jakby chciała zwrócić na siebie ogólną uwagę. Może to jakaś artystka? Może – kurtyzana? A odkrycie, że Michał się jej przygląda, mocno mnie zdenerwowało.
- Nie jestem jeszcze głodna, na obiad za wcześnie – oświadczyłam stanowczo. – Czas ucieka, a ty, zamiast myśleć o interesach, przypatrujesz się obcym kobietom! (…)
Michał nie protestował, pozbierał wszystkie paczki i bez słowa poszedł za mną. Tak, tak! Słusznie mawia mama, że nic tak nie psuje człowieka (a szczególnie mężczyzny) jak duże miasto.”

Po czym Marianna J. udała się do „renomowanej drogerii Zacheusza Rittera przy Świętym Marcinie” i tam m.in. kupiła dla siebie francuskie perfumy, do których nie przyznała się nikomu, i o mały figiel kupiłaby ów róż do twarzy, który „tak upiększa, gdy ma się bladą twarz.” Mężowi zaś, w sąsiednim „składzie”, kilka koszul, w tym „dwie białe najmodniejsze koszule z mocno krochmalonymi przodkami i wysoko stojącymi kołnierzykami”, które Michał zakładał niechętnie i to od wielkiego dzwonu, bo chociaż zwracał uwagę na piękne kobiety w „dużym mieście”, w swoim majątku, którym zarządzał od świtu do nocy, nadzwyczaj sprawnie i nowocześnie, najlepiej czuł się w „stroju niezobowiązującym”. Ale Marianna J. pamiętała przestrogę swojej mamy i nie dawała się zwieść, bo wiedziała, że „duże miasto” jest tuż, tuż.
Myślę, że Marianna J. była Kobietą Nieprzezroczystą. Jeżeli klikniesz w ten link znajdziesz mój wpis sprzed 5 lat. Nic bym w nim nie zmieniła.

Ale wracamy do różu. Był rok 1892.  Marianna, kobieta 34-letnia w onczas, mieszkająca na prowincji, matka pięciorga dzieci, w czasie pobytu z mężem w Poznaniu robiła zakupy. To cała ciekawa historia. Ale zatrzymam się przy zakupach

” W renomowanej drogerii Zacheusza Rittera (zawsze podziwiam to imię właściciela) [oczywiście Polaka, bo u Niemców się nie kupowało d.m.] przy Świętym Marcinie kupiłam świece woskowe i stearynowe, froter na posadzki, duże pudło mydła do prania i drugie mniejsze z migdałowym mydłem toaletowym. Kupiłam też puder ryżowy [jednak puder się używało d.m], wodę kolońską i w końcu po pewnym wahaniu nabyłam flakon z francuskimi perfumami. Miałam wielką ochotę na jeszcze jedną rzecz: na pudełeczko różu do twarzy. To tak upiększa, gdy ma się bladą twarz. Ale weszła do składu [w Wielkopolsce mówiło się jeszcze za moich dziecięcych lat "skład" a nie "sklep" d.m.] jakaś starsza i bardzo godna dama. Słowa zamarły mi na ustach, o róż nie poprosiłam, zapłaciłam rachunek i szybko wyszłam na ulicę. Wyobraziłam sobie, co by to było gdyby mama spostrzegła u mnie róż! Mając niejakie wyrzuty sumienia z powodu tych drogich perfum i niekupionego tylko przypadkiem różu, weszłam do sąsiedniego składu…dla Michała [męża d.m] kupiłam dwie białe najmodniejsze koszule …. , a także jedną jasnoniebieską w ciemniejsze paski…”

A i tak, po powrocie do dworu:
„Mama trochę skrytykowała moje zakupy poznańskie. Uważa, że jestem mało oszczędna (a nawet nie wie o perfumach!)”

Nas, myślę, nic i nikt nie może powstrzymać od zakupu i używania różu. Pamiętaj, żaden podkład ani brązer nie zastąpi różu, zwłaszcza na twarzy kobiety dojrzałej. Nawet Marianna w końcu XIX wieku to czuła intuicyjnie. „To tak upiększa, gdy ma się bladą twarz” To upiększa każdą twarz! Ale trzeba bardzo uważać, aby nie był to „krzyk rozpaczy” według czy też nie według Oscara Wilde’a.
Do Marianny jeszcze wrócimy, bo ją polubiłam.

Zaskoczyło mnie współczesne brzmienie tego aforyzmu. Ale też coś innego: wiadomo, że Oscar Wilde był gejem, nie jest to jednak jednoznaczne z mizoginizmem, przynajmniej dla mnie. Czy był mizoginistą? Jego działania w latach 80-tych XIX w., jako wydawcy „Lady’s World”, jednego z popularnych angielskich magazynów dla kobiet, chyba temu zaprzeczają. Ale o tych moich wątpliwościach w następnym wpisie, w tej temperaturze nie da się pisać.