Zaskoczyło mnie współczesne brzmienie tego aforyzmu. Ale też coś innego: wiadomo, że Oscar Wilde był gejem, nie jest to jednak jednoznaczne z mizoginizmem, przynajmniej dla mnie. Czy był mizoginistą? Jego działania w latach 80-tych XIX w., jako wydawcy „Lady’s World”, jednego z popularnych angielskich magazynów dla kobiet, chyba temu zaprzeczają. Ale o tych moich wątpliwościach w następnym wpisie, w tej temperaturze nie da się pisać.

Nie będę się tłumaczyć. Jak mawiała pewna mentorka – damy się nie tłumaczą. Od siebie dodam – nawet przed sobą. Postanowiłam jednak zastosować się do innego przykazania Ree Drummond: „Jeżeli masz pisarski kryzys, staraj się go przezwyciężyć.” Przyjmuję to do stosowania, ale bez „starania się”, bowiem jeżeli chcę być skuteczną w przyjętym postępowaniu, unikam słów:  „postaram się”, „spróbuję” , „muszę”, „nie mogę”, „chciałabym”. Zamiast tego mówię: „zrobię, bo tak chcę”.

Kiedy patrzę na współczesne fotosy kobiet widzę dokładnie ten sam makijaż. Czy Eleonora z Toledo stosowała barwiczkę tak jak  to pokazuje malarz, czy malarz czynił sam z siebie takie zabiegi pędzlem, aby uzyskać jak najlepszy efekt, to już inna sprawa. Efekt jest: nieskazitelna cera i piękny owal twarzy. Nihil novi sub sole.

Eleonora z Toledo na portrecie jest młoda, ma 23 lata, chociaż za sobą cztery porody, być może w czasie pozowania jest już w piątej ciąży (w ciągu 15 lat urodziła jedenaścioro dzieci, dzięki czemu ponoć uratowała panowanie rodu Medyceuszy we Florencji).

Portret Eleonory z Toledo znalazł się w artykule „o strojach we wczesnej epoce nowożytnej”, o której opowiada Sebastianowi Dudzie dr Małgorzata Grupa. O rozświetlaniu twarzy nie ma tam ani słowa. Rzecz dotyczy sukni, w której Eleonora została sportretowana.

Historia jest jednak tak interesująca, że poszłam za ciosem i napotkałam w Internecie sporo pasjonujących informacji o Eleonorze z Toledo, ale też o sukni, w której została sportretowana. Między innymi znalazłam jak gdyby duplikat tego portretu, tyle że przy innym ułożeniu rąk i dodaniu z prawego boku najmłodszego syna. Suknia ta musiała być niezwykła i chyba przez nią ulubiona, bo kiedy zmarła w wieku 40 lat utrzymywano, że została w niej pochowana. Późniejsze badania, niestety, temu zaprzeczają. Oczywiście nie była to suknia codzienna, ale zakładana na szczególne okazje.

Najciekawsze informacje są z czasów jej małżeństwa (wydano ją za mąż w wieku lat 17-tu) i pobytu we Florencji. Wszystko wskazuje na to, że była nie tylko piękną, ale  mądrą i zapewne wpływową kobietą. Jeżeli jesteśmy przy kobiecej modzie to i tutaj zostawiła swój widoczny ślad. To właśnie na wpływ jej stylu powołuje się tytuł książki o modzie we Florencji w latach 1540 – 1580: „Moda a Firenze 1540 -1580: Lo stile di Eleonora di Toledo e la sua influenza”, napisanej przez Robertę Orsi Landini.
I tak zaczęło się od rozświetlania twarzy a skończyło na modzie. Ale taka jest właśnie kobiecość.

Kremy mają bardzo różne terminy ważności. Ten Nocny Krem, którego ja używam do pielęgnacji dłoni, łokci i stóp (służy nie tylko do twarzy i szyi), bo skórę twarzy i szyi mam dobrze nawilżoną, ma termin ważności do sierpnia 2014 r. Mam jeszcze tylko 1/3 tuby i zużyję w ciągu najbliższych miesięcy.

Przestrzegaj tego, aby po otwarciu i pierwszym nałożeniu kremu, a zwłaszcza jeżeli jest w słoiku, z którego nabierasz go palcami, nakładać racjonalne ilości kremu, bo przecież nie chodzi o to, aby go szybko zużyć, ale zużyć w jednym cyklu. Odkładanie kremu na później, bo pojawiło się coś nowego, co trzeba wypróbować, nie wchodzi grę. Najpierw zużyj to, co masz. To nic, że tam jest informacja, iż termin ważności jeszcze nie upłynął. Skoro otwarty, trzeba wykorzystać do dna.

Nieco bardziej zabezpieczone są kremy w tubach i z dozownikami, ale tutaj też trzeba zachować rozsądne używanie w czasie. Generalnie, dermatolodzy i kosmetolodzy uważają, że kremy w tubach i z dozownikami są bezpieczniejsze od tych w słoikach, bo mniej narażone na zetknięcie się z niepożądanymi zarazkami i nie tracące cennych składników w zetknięciu z powietrzem i światłem.

Uwielbiam luksus na twarzy i ciele. Myślę, że Ty też. Jeżeli nawet nie wszystko można mieć, to miło jest sobie pomarzyć. A marzenie trzeba zwizualizować. Nie mam jeszcze ich wszystkich, ale w przyszłym tygodniu może uda mi się je sfotografować i Ci zaprezentuję we wpisie. Korzystam z własnych zdjęć, jako że prawa autorskie obowiązują także Konsultantki Mary Kay.

Jakże więc nie obchodzić Blog Day? A jest taka zasada, aby w tym dniu każdy bloger podał adresy przynajmniej 5 blogów, na które sam zagląda, lub które poleca, aby jego czytelnicy poznali także inne blogi i tam zajrzeli.

Zatem podaję kilka adresów blogów, które często odwiedzam, albo jako gość niekiedy zaglądam, bowiem znam ich autorów:

http://sukcestwojejfirmy.com blog Wandy Loskot mojej mentorki i coacherki ze Stanów Zjednoczonych, kształcącej nie tylko małych polskich przedsiębiorców, ale każdego chętnego pożądającego wiedzy i zdobywającego umiejętności  pomagające w poruszaniu się w świecie e-biznesu;

http://www.sprzedawcainternetowy.pl blog Mirka Szmajdy mojego guru internetowego, bez którego to Mirka ten blog na własnym serwerze by nie powstał;

http://gwiazdowski.blogbank.pl – blog autora, którego ciętym językiem się zachwycam i na dodatek pobieram nauki w zakresie finansów i ekonomii, lubię też słuchać go w radio TOKFM, bardzo mi odpowiada jego poczucie humoru;

http://mowicpoangielsku.pl blog Lidki Michejdy, na którym przekonasz się, że nauka języka to kaszka z mlekiem;

http://treningantystresowy.pl blog Wiesia Ozdy, który wyśle Twoje stresy tam, gdzie raki zimują.

Tych dwóch ostatnich autorów poznałam na Warsztatach Mirka Szmajdy i razem z innymi jeszcze adeptami przyswajaliśmy sobie sztukę blogowania. Zobacz jak oni sobie pięknie poradzili, a zaczynali, tak jak ja – od zera.

Niech żyje Blog Day!